ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Βρίσκεται στον πέρα Μαχαλά και τιμάται στη μνήμη του Αι – Γιάννη του Προδρόμου. Έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία το κτίσιμο του. Στοματική παράδοση αναφέρει ότι σε πολύ παλιά χρόνια οι μάστοροι όταν άνοιγαν τα θεμέλια βρήκαν χρήματα τοποθετημένα μέσα σ’ ένα κακκάβι με αρβάλι (πιαστήρι με μεταλλική λαβή). Πήραν τα χρήματα και κρυφά αναχώρησαν από το χωριό. Λέγεται ότι κανένας τους δεν είδε προκοπή από τα βακούφικα χρήματα.

Το 1826 ο οπλαρχηγός Γιώργος Μπακατσέλος που βρισκότανε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι την ώρα της ηρωικής εξόδου έκανε τάμα στον. Αι – Γιάννη αν γλιτώσει να κτίσει την Εκκλησία στην ομώνυμη θέση. Ύστερα από μερικά χρόνια ο Μπακατσέλος άρχισε το κτίσιμο έκανε τη θεμελίωση που υψώθηκε από το έδαφος γύρω στο ένα μέτρο, σταμάτησε όμως εκεί ίσως από οικονομικούς λόγους. Η αποπεράτωση έγινε στα 1910 με την πώληση εκκλησιαστικών κτημάτων και με προσωπική βοήθεια των κατοίκων. Ο ναός αυτός ίσως λόγω κακής θεμελίωσης, έγινε ακατάλληλος και το έτος 1978 η ομόρυθμος εταιρεία Υιοί Δ. Μπακατσέλου, που την αποτελούν οι Κώστας, Περικλής, Απόστολος και οι εγγονοί Αλέξανδρος Κ. Μπακατσέλος και Δημήτριος Α. Μπακατσέλος, έκτισαν από τα θεμέλια τον καινούργιο σημερινό ναό. Έτσι οι άξιοι απόγονοι του αρματολού ξεπλήρωσαν το τάμα του, και στόλισαν το χωριό με μια πολύ όμορφη εκκλησία.

Τα εγκαίνια του παλιού ναού που έγιναν το 1926 ήταν επεισοδιακά. Στην αρχική συμφωνία μεταξύ κατοίκων του χωριού και του Μητροπολίτου Φαναριοφερσάλων Ιεζεκεήλ, ο Ναός θα λειτουργούσε μόνο στη μνήμη του Αγίου Ιωάννου. Την Κυριακή των εγκαινίων μετά τη λειτουργία ο Δεσπότης με παράκληση χωριανών του πέρα Μαχαλά, έδωσε εντολή η λειτουργία να γίνεται με αλλαγή των δύο ναών της Κοίμησης Της Θεοτόκου και του Αι – Γιάννη, καίτοι ο τελευταίος δεν ήταν ενοριακός. Οι κάτοικοι του δώθε Μαχαλά, πρόβαλαν αντιρρήσεις. Πρωτοστατούσαν ο Ανδρέας Γρηγορίου, ο Αχιλλέας Τσατσούλας, ο Στέφανος, Βαβλέκης, ο Λουκάς Βαβύλης και ο Βαγγέλης Λιούτας. Παρουσιάστηκαν στο Μητροπολίτη για να του θυμίσουν την παλιά του υπόσχεση. Ο Δεσπότης είπε ξεκάθαρα σ’ αυτούς την τελική του απόφαση και τότε πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ο παρακάτω χαρακτηριστικός διάλογος. Εσύ Σεβασμιώτατε άλλα μας είπες την άλλη φορά που συναντηθήκαμε και άλλα μας λες τώρα «ΕΙΠΑ ΞΕΙΠΑ» ήταν η απάντηση, κοφτή δε­σποτική. Τότε ο Βαγγέλης Λιούτας απάντησε. Αν εσύ Δέσποτα είπες και ξείπες εμείς οι απλοϊκοί άνθρωποι που θα σταθούμε;

Μ’ αυτά τα λόγια χώρισαν. Το απόγευμα της ίδιας μέρας όταν ο Δεσπότης αναχωρούσε απ’ το χωριό και περνούσε από τον Κούφαλο, κανένας δεν σηκώθηκε από τη θέση του, σαν ένδειξη σεβασμού στο αξίωμα του. Γύρισε τότε και αυτός και τους καταράστηκε. Μόνο ο Θωμάς Σφέτσας έτρεξε πρόφτασε τον Δεσπότη στο Πουρνάρι και του ζήτησε συγνώμη – συγχώρεση. Για πολλά χρόνια οι παραπάνω από πείσμα δεν πήγαιναν στον Αι – Γιάννη να εκκλησιασθούν. Αυτό το αναφέρω σαν μια χαρακτηριστική διαμάχη των δύο μαχαλάδων. Η διαμάχη αυτή ευτυχώς δεν εξακολουθεί σήμερα, διατηρήθηκε όμως μέχρι το 1940 περίπου.