Ο ΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Ο Χριστός είπε στον Πέτρο: «Πέτρε, Πέτρε, πάντες οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανούνται». Ματθαίος Κ.26 Στ.52

Η ιστορία που θα περιγράψω είναι πέρα για πέρα αληθινή. Εάν μου διαφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες, είναι γιατί τα γεγονότα έφτασαν σε μένα με την προφορική αφήγηση γεροντότερων του χωριού μας.

Ο συνολικός αριθμός των ατόμων που πλήρωσαν το φόρο του αίματος, ανέρχονται σε έξι άτομα: Γιαννάκης Κωτούζας, Ντίνας, Αραπομήτσος, Μητσιόβας, η σύζυγος του Μαρία και ο γαμπρός του Κακαράντζας Παναγιώτης. Όλοι αυτοί οι θάνατοι συνέβησαν σε διάστημα 70 χρόνων.

Λίγα χρόνια πριν την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881), η δημόσια ασφάλεια ήταν στο χειρότερο σημείο. Η ληστοκρατία είχε φτάσει στον Κολοφώνα της δόξας της. Ευνοήθηκε και από τη φύση της οροθετικής γραμμής που πρόσφερε ασφαλή κρησφύγετα από το Ελληνικό στο τουρκοκρατούμενο έδαφος και αντίστροφα.

Κι έρχομαι στην υπόθεση του Γιαννάκη Κωτούζα. Ο νεαρός Γιαννάκης, παντρεύτηκε την Ειρήνη, γνωστή στο χωριό σα Ρήνου. Το σπίτι της ήταν δίπλα στο σπίτι του Φώτη Σφέτσα. Ήταν μια ανδρογυναίκα, δύσκολος χαρακτήρας, ανυπόταχτη, γι αυτό και στο χωριό έγινε γνωστή σαν Παλαβορήνου. Από το γάμο αυτό γεννήθηκε μια θυγατέρα που τη βάπτισαν Μαρία. Ο συζυγικός βίος του Γιάννη και της Ρήνου, στάθηκε μια σκέτη αποτυχία, από το δύστροπο χαρακτήρα της. Ο Γιάννης ανταποκρινόταν με άγριους ξυλοδαρμούς. Αποφάσισε λοιπόν να δώσει τέλος στο γάμο του και παντρολογιόταν με μια κοπέλα από ένα χωριό της Αργιθέας.

Μια μέρα που ξεκίνησε από το χωριό να πάει να δώσει λόγο στην υποψήφια, όταν έφτασε στην τοποθεσία Δημούλη, πιάστηκε από ληστές που καιροφυλακτούσαν το πέρασμα του. Οι ληστές τον οδήγησαν στου Αγά τη βρύση, κι εκεί αφού του έκοψαν μύτη και αυτιά, τον έδεσαν σ’ ένα τσουχτριάρικο δέντρο. Ένας άλλος ληστής που πέρασε τυχαία από εκεί, έδωσε τέλος στο μαρτύριο του. Τον λύτρωσε με μια σφαίρα στην καρδιά.

Η μοναχοκόρη της Ρήνας μεγάλωσε ορφανή και σε ηλικία γάμου παντρεύτηκε κάποιον Ντίνα από τη Γράλιστα. Ο Ντίνας, ήρθε σώγαμπρος στο χωριό. Ηταν χαρακτήρας δύσκολος, θηριώδης και συχνά πυκνά ξυλοφόρτωνε πεθερά και σύζυγο. Η ζωή της Μαρίας έγινε σωστή κόλαση. Για την ιστορία, αναφέρω ότι η σημερινή αλυσίδα της εκκλησιαστικής καμπάνας, είναι δωρεά …. του Ντίνα. Αυτός, εργαζόμενος στο εργοστάσιο ζάχαρης στη Λαζαρίνα, έκλεψε την αλυσίδα. Την τύλιξε γύρω από το πελώριο κορμί του κι έτσι την έβγαλε από το εργοστάσιο. Να σημειωθεί ότι η αλυσίδα ήταν πιο μεγάλη από ότι είναι σήμερα. Κλοπή και δωρεά σε εκκλησία.

Ένα πρωινό ο Ντίνας βρέθηκε σκοτωμένος στη θέση Αγία Αικατερίνη Μαυρομματίου. Κυκλοφόρησε η φήμη ότι κάποιος αρβανίτης φύλακας του Ζωγράφου, ονόματι Αραπομήτσος τον δολοφόνησε. Η σύζυγος του Μαρία, στα κατοπινά χρόνια έλεγε δικαιολογούμενη για το θάνατο του, ότι δεν οφειλόταν σε ενέργεια δική της. Διηγούνταν ότι τη βραδιά της δολοφονίας, ο σύζυγος της τις νυκτερινές ώρες, ετοιμάστηκε να φύγει από το σπίτι. Όταν ρώτησε γιατί φεύγει τέτοια ώρα, της απάντησε: «αν Μαρία πετύχω απόψε, έξω φτώχια, θα ζήσεις μέσα στην καλοπέραση». Με άλλα λόγια, κάποια ληστεία θα έκανε.

Ύστερα από λίγα χρόνια, γύρω στα 1908, στην ίδια τοποθεσία, στην Αγία Μαρίνα, δολοφονήθηκε ο Αραπομήτσος από το Γραλιστινό Ανδρέα Γκίκα, για συνοριακές διαφορές των χωριών Μαυρομάτι και Γράλιστα.

Πέρασαν χρόνια και η χήρα Μαρία, παντρεύτηκε το Δημήτρη Βαβλέκη, το γνωστό Μητσιόβα, που ήταν κι αυτός χήρος και από την πρώτη του γυναίκα είχε δυο παιδιά, την Ευθαλία σύζυγο Παναγιώτη Κακαράντζα και τον Απόστολο, το γνωστό στο χωριό με το παρατσούκλι Ρακοτάγκος.

Το χειμώνα του 1941, στη μεγάλη πείνα λόγω κατοχής, ο Μητσιόβας και η σύζυγος του Μαρία, βρέθηκαν κατακρεουργημένοι στο σπίτι τους στο Μέγα Ρέμα. Ο Μητσιόβας κατεσφάγη στο κατώι, κοντά στα παχνιά των βοδιών. Σε απόσταση λίγων μέτρων, μέσα στο ρέμα, οι ληστές συνέλαβαν τη Μαρία και με μαχαίρι την κατέσφαξαν. Επικράτησε η φήμη ότι πίσω από τη δολοφονία τους, κρύβονταν ο Κακαράντζας για κληρονομικούς λόγους. Γλίτωσε το θανατικό ο γιος Απόστολος ο Ρακοτάγκος.

Αρχές Γενάρη του 1943, πέρασε από το χωριό μας ο Ανταρτοκαπετάνιος του ΕΑΑΣ Αρης Βελουχιώτης. Άντρες του ΕΛΑΣ συνέλαβαν τον Κακαράντζα, άγνωστο ποιοι ή ποιος τον κατέδωσε. Τον οδήγησαν στο χωριό στο Δημοτικό σχολείο. Εκεί έγινε η ανάκριση και ο φρικτός βασανισμός του, αλλά και η εις θάνατον καταδίκη του. Το άλλο πρωί, βρέθηκε σφαγμένος σαν αρνί, στο ρέμα του Κορομπίλια από την πλευρά της ράχης.

Αν ο ΕΛΑΣ απέδωσε δικαιοσύνη, είναι αμφιλεγόμενο. Μετά την εκτέλεση, πέρασε από εκεί ο Κώστας Φλέγκας, τον κοίταξε καλά καλά, κούνησε το κεφάλι του με περίσκεψη και είπε: «εάν έκανες το έγκλημα, δίκαια έπαθες, εάν όμως όχι, άδικα φουκαρά».

Ο Κώστας Φλέγκας, όπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι, είχε μια φιλοσοφική διάθεση και με τη συζήτηση αναζητούσε την αλήθεια είτε στην θρησκεία είτε στην πολιτική. Πνεύμα ανήσυχο, έμοιαζε κατά κάποιο τρόπο το Σωκράτη της Αρχαιότητας.

Άρχισαν οι εκτελέσεις από τους ληστές της Τουρκοκρατούμενης Θεσσαλίας (Γιάννης Κωτούζας) και τελείωσαν με τον Παναγιώτη Κακαράντζα από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Επίσης, οι τέσσερις θάνατοι, έλαβαν χώρα σε απόσταση γύρω στα 700 μέτρα περίπου Αγία Αικατερίνη Μέγα Ρέμα (Ντίνας, Αραπομήτσος, Μητσιόβας, Μαρία).

Ύστερα από 30 χρόνια, κάποιος Παντελής Κουτρουμάνος από το χωριό Οξυά, με μεταμέλεια ομολογούσε στον Βασίλη Κωνσταντάκο, ότι αυτός διέπραξε τη σφαγή του ζεύγους Δημήτρη Βαβλέκη (Μητσιόβα) στο Μέγα Ρέμα.